شرایط بخشیدن مهریه
در مورد بذل مهریه یا بخشش مهریه دو دیدگاه متفاوت وجود دارد که این دو دیدگاه متفاوت از نحوه نگرش به مهریه برمیآید. گروهی از حقوقدانان، مهریه را در حکم هبه میدانند و بنابراین، قوانین حاکم بر آن را از دسته قوانین حاکم در مورد هبه قلمداد میکنند. گروهی دیگر که اکثریت قالب هستند، مهریه را دین زوج نسبت به زوجه میدانند. بنابراین، بخشیدن مهریه معنا ندارد و صرفا باید آن را ابراء نمود. ابراء به معنای خالی کردن و خارج کردن ذمه شخص مدیون یا بدهکار از دین است. به عبارت دیگر، در ابراء فرد طلبکار از طلب خود میگذرد و دیگر شخص بدهکار، هیچ گونه بدهی به شخص طلبکار ندارد. دین محسوب شدن مهریه در ماهیت بذل مهریه تغییرات اساسی ایجاد مینماید.
- گروه اول، براساس ماده ۷۹۵ قانون مدنی معتقدند که همه اموال قابل هبه و بخشش هستند و دیون نیز جزو اموال حساب شده و بنابراین، چنانچه مهریه بذل شده باشد، حتی اگر دین باشد، قابل رجوع است.
- گروه دوم، براساس ماده ۲۸۹ و نیز ۸۰۶ قانون مدنی عمل مینمایند. در ماده ۲۸۹ قانون مدنی به صراحت ذکر شده است که ابراء صرفا در مورد دیون قابل اجراست و در ماده ۸۰۶ آمده است که هر گاه فرد طلبکار را به فرد مدیون ببخشد، دیگر امکان بازگردندان دین و رجوع به آن را ندارد..
بر همین اساس، قضات محترم معمولا از دسته دوم هستند و مهریه را دین محسوب مینماید. چنانچه زن به صورت قانونی و در دفتر اسناد رسمی مهریه خود را به مرد بذل یا ابراء کند، قضات در هر دو حالت ابراء محسوب کرده و به رجوع زن به مابذل رای نخواهند داد.