تعریف فرار از دین
هر گاه فردی به جهت نپرداختن دیون خود که به واسطه حکم قطعی دادگاه ایجاد شده است، اموال خود را انتقال دهد، مرتکب فرار از دین شده است. معامله به قصد فرار از دین، به دو دسته کلی زیر تقسیم میگردد:
- معامله صوری باشد: در این حالت، فرد واقعا قصد انتقال اموال خود را ندارد و صرفا با یک مبایعه نامه و یا یک رسید صوری اموال خود را به شخصی دیگر انتقال میدهد. معمولا انتقال اموال به نزدیکان و اطرافیان، شائبه صوری بودن معامله را بیشتر مینماید.
- معامله واقعی باشد: در برخی موارد، فرد بدهکار، واقعا اموال خود را به فروش میرساند و یا حتی با هبه و صلح به فرد دیگری انتقال میدهد و قصد بازپس گیری آن را ندارد. هدف فرد در این موارد صرفا، عدم پرداخت بدهی خود میباشد.
این موضوع در قانون مدنی به صراحت ذکر شده است. براساس ماده ۲۱۸ قانون مدنی که در سال ۱۳۷۰ تغییر کرد، هر زمان که معلوم گردد که معامله به قصد فرار از دین انجام شده است، آن معامله نافذ نیست. براساس الحاقیهای که در سال ۱۳۷۰ به این ماده افزوده شد، چنانچه طلبکار دلایلی برای فرار مدیون داشته باشد، میتواند از دادگاه تقاضای قرار تامین خواسته و یا توقیف اموال نماید.
در نهایت، ماده ۲۱ قانون نحوه اجرای محکومیتهای مالی تکلیف را روشن مینماید. براساس این ماده، چنانچه فرد محکوم با انتقال آن بخش از اموال خود، دیگر توانایی پرداخت بدهی خود را نداشته باشد، مشمول جرم فرار از دین است و ۶ ماه تا ۲ سال حبس در انتظار اوست.